{ Μπροστά μας απλώνονταν μια στενή λωρίδα γης, σκεπασμένη με ανάρια, πολύχρονα ροζιάρικα πεύκα. Μα δεν ήταν πεύκα! Όπως μας εξήγησε ο γερο Μιμίσης, ήταν ρόμπολα. "Απ΄αυτά πρόσθεσε, τα ρόμπολα φτιάχνει τις τσιότρες ο γερο Βακάρος, που κάνουν το κοκκινέλι ρετσινάτο και μοσχομύριστο"}
Το απόσπασμα αυτό, από το βιβλίο του αείμνηστου συγχωριανού μου Γιώργη Καρατζά με τον τίτλο "Η πρώτη ανάβαση και το τελευταίο τρόπαιο", που κάνει μνεία στον προπάππο μου Γιώργο Βακάρο, είχα συνέχεια στο μυαλό μου προχθές που βάδιζα μέσα στο δάσος με τα ρόμπολα του Σμόλικα. Πραγματικά πολύχρονα και εντυπωσιακά δέντρα από το ξύλο των οποίων έφτιαχναν και φτιάχνουν και σήμερα ξύλινα βαρέλια για κρασί.
