Στην κορυφή Γέρος του Σμόλικα (2.637 μ.)

 

Ξεχωριστή για μένα η χθεσινή  ημέρα μιας και είχα την ευκαιρία να πατήσω στην κορυφή του δεύτερου ψηλότερου βουνού της πατρίδας μας. Την κορυφή Γέρος του Σμόλικα με υψόμετρο 2.637 μ. Συναρπαστικά τα συναισθήματα όταν βρίσκεσαι εκεί ψηλά γιατί, όταν κοιτάς από ψηλά, όλο το τοπίο τριγύρω μοιάζει με ζωγραφιά. Ήταν εντυπωσιακές οι εικόνες που αντίκρισα από κει ψηλά αλλά πάνω απ΄ όλα ήταν η ικανοποίηση που ένοιωσα, αφού πέτυχα ακόμα ένα στόχο που είχα βάλει κι αυτός δεν ήταν άλλος από το να πατήσω κι αυτή την  κορυφή.  

Στην ακρόπολη του κάστρου των Ιωαννίνων

 

Κάπου στο Ζαγόρι

 

Με το χθεσινό ηλιοβασίλεμα

 

Με το σημερινό ηλιοβασίλεμα

 

Πέτρινες βρύσες στο Κουκούλι Ζαγορίου

 

Ένα νέο δάσος γεννιέται!

 Είμαι σίγουρος ότι, τα επόμενα χρόνια, το τελευταίο τμήμα του μονοπατιού για την Δρακόλιμνη της Τύμφης θα διέρχεται μέσα από δάσος με ρόμπολα. Στην περιοχή άρχισαν να φυτρώνουν πολλά ρόμπολα, τα οποία χρόνο με τον χρόνο μεγαλώνουν και οι επόμενες γενιές ορειβατών θα περνούν μέσα από δάσος για να φτάσουν σ΄ αυτόν τον εξαιρετικό ορεινό προορισμό. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι απομακρύνθηκαν από την περιοχή τα κοπάδια των αγελάδων που βοσκούσαν εκεί. Εγώ βέβαια, λόγω ηλικίας, δεν θα προλάβω να το δω αυτό αλλά τουλάχιστον ζω και βλέπω ένα νέο δάσος να γεννιέται εκεί ψηλά στην Τύμφη και σίγουρα θα είναι πανέμορφο.

(Οι φωτογραφίες μου με τα νεαρά ρόμπολα είναι από την τελευταία ανάβασή μου στην Δρακόλιμνη.)