Στο Δίλοφο Ζαγορίου

 

Στο Πάπιγκο

 

Πύργοι Πάπιγκου

 

Κυριακάτικη απόδραση στα πέτρινα γεφύρια του Ζαγορίου.

 

Μια 4ωρη πεζοπορία 14 περίπου χιλιομέτρων πραγματοποιήσαμε σήμερα  κατά την οποία περάσαμε από 8 πέτρινα γεφύρια και 2 ζαγορίσιους οικισμούς.

Θαυμάσαμε το γεφύρι του Κόκκορου με πρωινή ομίχλη, το γεφύρι του Καπετάν Αρκούδα, το Καλογερικό γεφύρι, το γεφύρι του Μύλου στους Κήπους, το γεφύρι του Μυρίση, το γεφύρι του Πετσιώνη, το γεφύρι του Κοντοδήμου και το γεφύρι του Μίσιου.

Μικρές στάσεις για λίγη ξεκούραση κάναμε στους Κήπους και στο Κουκούλι Ζαγορίου που ήταν στη διαδρομή μας.

Να σημειώσω ότι σε κάποια σημεία της διαδρομής αντικρίσαμε και τα πρώτα φθινοπωρινά χρώματα.

Στην ανάρτησή μου κάποιες από τις λήψεις που έκανα στην διαδρομή.

Στην γέφυρα Πάπιγκου

 

Στην Σαρακατσάνικη Στάνη / Σκαμνέλι Ζαγορίου

 

Στον Αυγερινό

 

Καπέσοβο-Σκάλα Βραδέτου-Βραδέτο-Μπελόη-Αυγερινός

 Καπέσοβο-Σκάλα Βραδέτου-Βραδέτο-Μπελόη-Αυγερινός και επιστροφή από την ίδια διαδρομή ήταν η σημερινή μου ορεινή πεζοπορία.

Περπάτησα συνολικά 25 περίπου χιλιόμετρα με συνθήκες καύσωνα, ακολουθώντας, για ένα μεγάλο διάστημα, αντίθετα την διαδρομή των αθλητών του αγώνα των 60 χλμ του Zagori Mountain Running.

Θαύμασα πραγματικά εκ του σύνεγγυς τις αντοχές τους. Δεν ήταν καθόλου εύκολο με τις σημερινές καιρικές συνθήκες να τρέξουν 60 χλμ στις πλαγιές και τις κορυφές της Τύμφης. Κι όμως οι περισσότεροι τα κατάφεραν!

Πέραν όμως αυτού θαύμασα και τα υπέροχα ορεινά τοπία που αντίκρισα σε όλη τη διαδρομή εκεί ψηλά.

Κάπου στο Ζαγόρι

 

Πέτρινες βρύσες στο Κουκούλι Ζαγορίου

 

Ένα νέο δάσος γεννιέται!

 Είμαι σίγουρος ότι, τα επόμενα χρόνια, το τελευταίο τμήμα του μονοπατιού για την Δρακόλιμνη της Τύμφης θα διέρχεται μέσα από δάσος με ρόμπολα. Στην περιοχή άρχισαν να φυτρώνουν πολλά ρόμπολα, τα οποία χρόνο με τον χρόνο μεγαλώνουν και οι επόμενες γενιές ορειβατών θα περνούν μέσα από δάσος για να φτάσουν σ΄ αυτόν τον εξαιρετικό ορεινό προορισμό. Πιστεύω ότι αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι απομακρύνθηκαν από την περιοχή τα κοπάδια των αγελάδων που βοσκούσαν εκεί. Εγώ βέβαια, λόγω ηλικίας, δεν θα προλάβω να το δω αυτό αλλά τουλάχιστον ζω και βλέπω ένα νέο δάσος να γεννιέται εκεί ψηλά στην Τύμφη και σίγουρα θα είναι πανέμορφο.

(Οι φωτογραφίες μου με τα νεαρά ρόμπολα είναι από την τελευταία ανάβασή μου στην Δρακόλιμνη.)

Ανάβαση στην Δρακόλιμνη της Τύμφης

Ανάβαση, για μια ακόμη φορά, στην Δρακόλιμνη της Τύμφης περιλάμβανε η χθεσινή Κυριακάτικη απόδραση. Με αφετηρία το Μικρό Πάπιγκο και μικρές στάσεις για κάποιες φωτογραφίες σε δύο ώρες και είκοσι λεπτά φτάσαμε στο ορειβατικό καταφύγιο της Αστράκας. Μια μικρή στάση εκεί για ένα τσάι και συνεχίζοντας την πορεία μας ανεβήκαμε στην αγαπημένη Δρακόλιμνη της Τύμφης. Συνολικός χρόνος που κάναμε για να φτάσουμε από το Μικρό Πάπιγκο στη Δρακόλιμνη, μαζί με τις στάσεις που κάναμε, τρεις ώρες και σαράντα λεπτά. Ήταν ένα προσωπικό ρεκόρ για μένα αυτός ο χρόνος που κάναμε. Ηλιόλουστη η ημέρα αλλά το βοριαδάκι που φυσούσε μας προφύλαξε από την ζέστη. Αρκετοί οι συνοδοιπόροι και οι ορειβάτες στη διαδρομή αλλά και στη λίμνη από διάφορα μέρη της Ελλάδας. Εκπληκτικά τα τοπία που αντικρίσαμε για μια ακόμη φορά. Μετά από παραμονή τριών περίπου ωρών για να απολαύουμε κάθε γωνιά της λίμνης και της περιοχής γύρω απ΄ αυτή, πήραμε τον δρόμο της επιστροφής με την ευχή να έχουμε υγεία για να μπορέσουμε  να ανεβούμε και πάλι του χρόνου εκεί ψηλά.