Με το χθεσινό ουράνιο τόξο

 

Καταρράκτης στο Ελατοχώρι Ζαγορίου

 

Χρόνια πολλά. Καλό Δεκαπενταύγουστο.

 

Απο τις ξερολιθιές των Ασπραγγέλων στο Ζαγόρι

Ξερολιθιά αποκαλούμε την τέχνη της κατασκευής κτισμάτων μόνο με πέτρες χωρίς κανένα συνδετικό υλικό. Ξερολιθικές κατασκευές συναντούμε σε πολλά μέρη της πατρίδας μας . Συνήθως οι κατασκευές αυτές είναι αρμονικά δεμένες με το περιβάλλον γιατί, για την κατασκευή τους, έχουν χρησιμοποιηθεί πέτρες της περιοχής που βρίσκονται. Αυτού του είδους τις κατασκευές θαυμάζω κάθε φορά που επισκέπτομαι και το Ζαγόρι γιατί τις συναντώ σε πολλούς οικισμούς. Πάντα στέκομαι με δέος μπροστά στις κατασκευές αυτές και θαυμάζω την τέχνη των μαστόρων της πέτρας εκείνης της εποχής. Πολλές φορές παρατηρώ ότι κάποια σημεία των ξερολιθικών κατασκευών προσομοιάζουν σε σμίκρυνση με σημεία που συναντά κάποιος σε τείχη αρχαίων πόλεων και σκέφτομαι ότι η τεχνική είναι η ίδια ανά τους αιώνες και μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Ξερολιθικές κατασκευές είχα για μια ακόμη φορά την ευκαιρία να θαυμάσω και σήμερα σε μια σύντομη επίσκεψή μου στους Ασπράγγελους Ζαγορίου απ΄ όπου και οι φωτογραφίες μου.

Γνωρίζοντας μονοπάτια και γεφύρια στο Ελατοχώρι Ζαγορίου

 Σήμερα, συμμετέχοντας σε εκδήλωση του Πολιτιστικού Συλλόγου Ελατοχωρίου, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω κάποια από τα μονοπάτια του Ελατοχωρίου και του Δίλακκου Ζαγορίου. Με αφετηρία τον οικισμό Δίλακκο πήραμε το μονοπάτι που θα μας οδηγούσε στο γεφύρι του Ντοβώνη. Κατηφορική και σχετικά βατή η διαδρομή αλλά χρειαζόταν λίγη προσοχή. Το γεφύρι του Ντοβώνη δεν είναι κάποιο γεφύρι γνωστό στο ευρύ κοινό. Κάποτε εξυπηρετούσε τους κατοίκους της περιοχής. Τώρα στέκει εκεί στην ερημιά αγκαλιασμένο από κισσούς και άλλα φυτά. Στη συνέχεια η διαδρομή μας ανηφορική μέχρις ενός σημείου και ξανά κατηφορική για να φτάσουμε σε λίγο στο πέτρινο γεφύρι του Παρθένη. Σε πολύ καλύτερη κατάσταση αυτό το γεφύρι και σε ωραίο σημείο τοποθετημένο. Πήραμε ξανά τον ανήφορο και μετά από δυόμισυ ώρες συνολικής πορείας καταλήξαμε στο Ελατοχώρι όπου το μεσημέρι πραγματοποιήθηκε παραδοσιακό Ζαγορίσιο γλέντι το λεγόμενο Ζιαφέτι. Πολύ καλή η εκδήλωση του Πολιτιστικού Συλλόγου Ελατοχωρίου αφού έδωσε την ευκαιρία τόσο σε νέους και νέες του χωριού αλλά και σε εμάς τους επισκέπτες να γνωρίσουμε καλύτερα την περιοχή του χωριού τους και να ακούσουμε από ηλικιωμένους που συμμετείχαν στο γκρουπ και κάποιες ιστορίες ή συνήθειες της εποχής τους. 

Με το φεγγάρι του Αυγούστου

 

Ανάβαση στο Σιάδι της Μύγας

Εδώ και χρόνια είχα την επιθυμία να καταφέρω να ανέβω κάποια στιγμή στην τοποθεσία Σιάδι Μύγας, να καθίσω για λίγο στην καλύβα που υπάρχει εκεί και να έχω θέα τις κορυφές της Τύμφης και ειδικά την ψηλότερη κορυφή της την Γκαμήλα. Με γνώμονα ότι είναι μια δύσκολη και απαιτητική διαδρομή δίσταζα να το τολμήσω. Χθες όμως, με την κατάλληλη παρέα, πήρα την απόφαση να το τολμήσω και τα κατάφερα. Στις 6 το πρωί αναχωρήσαμε από τα Γιάννενα και στις 7.30, με αφετηρία το γεφύρι της Κόνιτσας, ξεκινήσαμε την πορεία. Σε μία ώρα και δέκα λεπτά φθάσαμε στη Μονή Στομίου. Ανάψαμε ένα κεράκι, προσκυνήσαμε και αφού ξεκουραστήκαμε για λίγα λεπτά ξεκινήσαμε το δύσκολο τμήμα της διαδρομής μας. Αρκετά ανηφορικό, δύσκολο και απαιτητικό το μονοπάτι αλλά ευτυχώς σκιερό και σε συνδυασμό με τις ιδανικές καιρικές συνθήκες  και την καλή φυσική κατάσταση που είχαμε καταφέραμε να φθάσουμε στον προορισμό σε δύο ώρες και δέκα πέντε λεπτά. Η σχετική πινακίδα έγραφε ΜΥΓΑ υψόμετρο 1450 μ. Η θέα της Γκαμήλας αλλά και άλλων κορυφών της Τύμφης σου έκοβε την ανάσα. Λίγα μέτρα πορείας ακόμη και φθάσαμε στην καλύβα. Εναποθέσαμε τους σάκους και τον εξοπλισμό κι εκεί, με θέα τις κορυφές της Τύμφης, πήρα το καλύτερο πρωινό της ζωής μου. Ξεκουραστήκαμε για λίγη ώρα και αφού  μαζέψαμε λίγη ρίγανη και από μια χεριά τσάι που βρήκαμε πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Αρκετά επίπονη και η πορεία μας στην κατηφόρα αλλά σιγά σιγά και με προσοχή φθάσαμε στη Μονή Στομίου. Μια στάση πάλι εκεί για ξεκούραση και αφού διασχίσαμε και το υπόλοιπο τμήμα της διαδρομής, που είναι και το πιο εύκολο, φθάσαμε το απόγευμα στο γεφύρι της Κόνιτσας. Η κούραση ήταν μεγάλη αλλά μεγαλύτερη ήταν η ικανοποίηση που τα καταφέραμε. Κάναμε συνολικά 20 χιλιόμετρα πορείας στο βουνό με υψομετρική διαφορά 1000 περίπου μέτρα. Η όλη εξόρμηση έκλεισε φυσικά με μια βουτιά στα νερά του Αώου ποταμού κάτω από τον τεχνητό καταρράκτη δίπλα στο γεφύρι.